Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Αθανάσιος Διάκος ~ Ο διάκονος που θυσιάστηκε.


Αθανάσιος Διάκος ~ 24η Απριλίου 

Ο διάκονος που θυσιάστηκε

Από τους πρωτεργάτες του εθνικού ξεσηκωμού στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και ήρωας της μάχης της Αλαμάνας.

O Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε το 1788 στην Άνω Μουσουνίτσα της Φωκίδας (σημερινός Αθανάσιος Διάκος) και κατ’ άλλους στη γειτονική Αρτοτίνα, απ’ όπου καταγόταν η μητέρα του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός.

Ο πατέρας του, Νικόλαος Γραμματικός, γνωστός στην περιοχή με το παρατσούκλι «ψυχογιός», μη μπορώντας να αντέξει τα βάρη της πολυμελούς οικογένειάς του, τον έστειλε δόκιμο μοναχό στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, σε ηλικία 12 ετών. 

Πέντε χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την καλογερική, όταν σκότωσε ένα Τούρκο αγά, επειδή, σύμφωνα με κάποια παράδοση, αυτός του έθιξε τον ανδρισμό του, θαμπωμένος από την ομορφιά του.

Ο νεαρός Αθανάσιος εντάχθηκε ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, καθώς ο παππούς και ο θείος του είχαν διατελέσει κλέφτες. Τότε έλαβε και το προσωνύμιο Διάκος, με το οποίο έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία.

Το 1814 πήγε στα Ιωάννινα και εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Όταν ο Ανδρούτσος διορίστηκε αρχηγός στο αρματολίκι της Λιβαδειάς, ο Διάκος τον ακολούθησε. Μετά την αποχώρηση του Ανδρούτσου, ο Διάκος ανακηρύχθηκε καπετάνιος του καζά (θρησκευτικού λειτουργού) της πόλης τον Οκτώβριο του 1820, ενώ την ίδια περίοδο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά), μετά από συνεννόηση με τους Αχαιούς, που είχαν επαναστατήσει μία εβδομάδα νωρίτερα. Έχοντας λάβει την άδεια του βοεβόδα της Λιβαδειάς Χασάν Αγά, κατορθώνει να στρατολογήσει 5.000 χωρικούς, με πρόσχημα την απόκρουση του Ανδρούτσου.

Στις 30 Μαρτίου, η Λιβαδειά πέφτει στα χέρια των επαναστατών και στη συνέχεια ο Διάκος οργανώνει την κατάληψη της Αταλάντης (31 Μαρτίου) και της Θήβας (1 Απριλίου), ενώ λίγο αργότερα κυριεύει το ισχυρό φρούριο της Μπουδουνίτσας (Μενδενίτσας). Ακολούθως, επιχειρεί να καταλάβει το Ζητούνι (Λαμία), το διοικητικό κέντρο της περιοχής και το Πατρατζίκι (Υπάτη), χωρίς, όμως, επιτυχία, καθότι ο τοπικός οπλαρχηγός Μήτσος Κοντογιάννης αρνείται να βοηθήσει, επειδή θεωρεί άκαιρο τον ξεσηκωμό.

Η Οθωμανική διοίκηση θορυβείται από τον ξεσηκωμό των ραγιάδων και διατάσσει τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ να καταστείλουν την Επανάσταση, τόσο στη Ρούμελη, όσο και στην Πελοπόννησο. Στις 17 Απριλίου οι δυο πασάδες με 8.000 άνδρες στρατοπεδεύουν στο Λιανοκλάδι, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λαμία.

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τους επαναστατημένους Έλληνες. Οι οπλαρχηγοί της περιοχής συσκέπτονται στο χωριό Καμποτάδες (20 Απριλίου) και αποφασίζουν και υπερασπιστούν όλες τις διαβάσεις του Σπερχειού (Αλαμάνας), ώστε να αποκόψουν την πρόσβαση των Τούρκων προς τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τη Λιβαδειά.

Το πρωί της 23ης Απριλίου οι Τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα σε όλο το εύρος του ελληνικού μετώπου. 

Ο Διάκος υπερασπίζεται με τους λιγοστούς άνδρες του
το ξύλινο γεφύρι της Αλαμάνας.

Μάχεται ηρωικά, τραυματίζεται, και τελικά συλλαμβάνεται αιχμάλωτος.

Ο επίλογος της μάχης της Αλαμάνας γράφεται την επόμενη ημέρα (24 Απριλίου). Ο τραυματισμένος Αθανάσιος Διάκος μεταφέρεται σιδηροδέσμιος στη Λαμία. Οι Οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. 

Ο Διάκος υπερήφανα αρνείται: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω» φέρεται να τους απάντησε.

Ο ελληνικής καταγωγής Ομέρ Βρυώνης δεν θέλησε να τον σκοτώσει, αφού τον γνώριζε πολύ καλά από την αυλή του Αλή Πασά και εκτιμούσε τις ικανότητές του. Επέμενε, όμως, ο Χαλήλμπεης, σημαίνων Τούρκος της Λαμίας, ο οποίος έπεισε τον Κιοσέ Μεχμέτ, ιεραρχικά ανώτερο του Ομέρ Βρυώνη, ότι ο Διάκος θα έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, επειδή είχε σκοτώσει πολλούς Τούρκους.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν θάνατος διά ανασκολοπισμού και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:

“Για ιδές καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει,

τώρα π' ανθίζουν τα κλαδιά, και βγάζει η γης χορτάρι...

Ο μαρτυρικός θάνατος του Διάκου συγκλόνισε και ταυτόχρονα εμψύχωσε τους Έλληνες αγωνιστές.
 
Η ζωή του και η μαρτυρική του θυσία, ενέπνευσαν τούς αγώνες για την Ελευθερία...

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

O Αββάς Παμβώ, η παρθένος, και η νηστεία. ~ Εφραίμ Φιλοθεϊτης

                                                                                   
Μια παρθένος πήγε στον Αββά Παμβώ και του λέγει: 

«Αββά, εγώ νηστεύω πολύ και τρώω ανά επτά ημέρες. Κάνω και διάφορες άλλες ασκήσεις. Έχω αποστηθίσει τη Πάλαια και Καινή Διαθήκη. Τί μου υπολείπεται ακόμη να πράξω, ώστε να φθάσω στην τελειότητα;»

Ο σοφός γέροντας της λέει: Παιδί μου, όταν κανείς σε βρίσει, σε χλευάσει, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε επαινεί; - Όχι..

- Όταν σε επαινεί κάποιος, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε βρίζει;  - Όχι Αββά...

- Άντε παιδάκι μου πήγαινε, λέει, και τίποτα δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα...
__________________________________________

Περί εγωισμού Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης

Ὅταν ἤμουνα στὸν κόσμο, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἐνόμιζαν ὅτι ἤμουν ἕνα ἁγιασμένο παιδί.

Ἐγὼ ἀντιδροῦσα σ’ αὐτοὺς τοὺς χαρακτηρισμούς, πλὴν ὅμως σιγὰ – σιγὰ οἱ ἔπαινοι μοῦ κάνανε κακὸ καὶ τὸ κακό, αὐτὸ τὸ εἶδα στὴν πράξη, ὅταν ἔβαλα τὴν κατὰ Θεὸν ἀρχὴν νὰ θεραπευθῶ ψυχικὰ ἀπὸ ὅλα μου τὰ πάθη.

Ὅταν πρωτοπῆγα στὸ Γέροντα, ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα ἀμέσως ἄρχισε ὁ Γέροντας τὴν ἐπίβλεψή του, ἄρχισε τὴν θεραπεία του.

Καὶ μὲ μεταχειριζότανε αὐστηρὰ – μὲ ἤλεγχε συνέχεια, μὲ μάλλωνε, καὶ μὲ κούραζε ἀρκετά, διότι ἤμουν ἀδύνατος ψυχικά.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, ὅταν μοῦ ἔκανε τοὺς ἐλέγχους, δηλαδὴ ὅταν ἔβαζε τὸ φάρμακο ἐπάνω στὴν πληγή μου, ἐγὼ πονοῦσα. 

Ὁ ἐγωισμός μου κλωτσοῦσε μέσα μου καί μοῦ ἔλεγε· γιατί μόνο σέ μένα ὁ Γέροντας ἐξασκεῖ αὐτή τήν αὐστηρή παιδεία, γιατί νά μέ μαλλώνει, γιατί καί γιατί


Ἐγὼ μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντός μου ἀντιδροῦσα, ἀντέλεγα, ἄνοιγα μαζί του πόλεμο. Καὶ πολλὲς φορές, μετὰ ἀπὸ ἕναν κραταιὸ ἀγώνα, πήγαινα μέσα στὸ κελλάκι μου καὶ ἔπαιρνα τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ ἔκλαιγα ἐπάνω του καὶ τοῦ ἔλεγα:

«Ἰησοῦ μου γλυκύτατε! Ἐσὺ ποὺ ἤσουν ὁ ἀναμάρτητος Θεός, ὑπέμεινες τόσα καὶ τόσα κακὰ· τόση ἀντιλογία, τόσες ὕβρεις καὶ χλευασμοὺς ἀπὸ ἕνα τόσο μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων ποὺ σὲ μισοῦσαν καὶ εἴχανε μεγάλη κακία ἀπέναντί σου.

Καὶ ἐσὺ ἀνεξικάκως ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινες γιὰ τὴν δική μου ἀγάπη καὶ σωτηρία. Καὶ ἐγὼ ἕνας ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, ἕνας ἐμπαθὴς καὶ ἐλεεινὸς νὰ διαμαρτύρωμαι καὶ νὰ λέω, γιατί μοῦ βάζει ὁ Γέροντας τὸ πικρὸ φάρμακο τῆς σωτηρίας μου;

Ἄξια ὧν ἔπραξα ἀπολαμβάνω. Ἑπομένως δὲν ἔχω οὔτε μία δικαιολογία ἀλλὰ μόνον πρέπει νὰ κάμνω ὑπομονὴν νὰ σηκώσω τὸν Σταυρὸν τὸν ὁποῖο μοῦ χάρισε ἡ ἀγαθότης Σου πρὸς σωτηρίαν μου».

Αὐτὰ τοῦ ἔλεγα τοῦ Χριστοῦ καὶ πράγματι δεχόμουνα μεγάλη ἀνακούφιση.

Μετὰ ἀπὸ ἕνα τέτοιο κλαυθμὸν ἔνοιωθα μία γιγάντωση μέσα στὴν καρδιά μου, 

στὸ νὰ ὑπομείνω μέχρι τέλους, ἕως ὅτου νὰ σταυρωθῶ ψυχικὰ...

γιά νά δεχθῶ στήν συνέχεια τήν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς μου.
______________________________________________________

Περί εγωισμού ~ Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης

Πηγή: diakonima.gr

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Θ. Βισκαδουράκης: νανουρίζω το γιο μου, με το «Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τά νικητήρια».


Είναι σημαία στη ζωή μου το Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, και το «Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τά νικητήρια» 

«Αν έρθει ο γιος μου, ο Ιερώνυμος και μου πει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, με τίποτα! Βεβαίως να γίνει ιερέας αν θέλει..», είπε ο ηθοποιός.

Προφανώς η σχέση του με την εκκλησία είναι πολύ στενή. Ο γνωστός ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης μίλησε στην εκπομπή Ooh la la, και αποκάλυψε ότι τη σχέση που έχει με την Εκκλησία τη μεταλαμπαδεύει και στον γιο του, που τον λένε Ιερώνυμο...

- Είμουν ατίθασο παιδί, φλετάριζα, πέρναγα καλά, αμαρτωλός...

 - Και τώρα που παντρεύτηκες; κομμένα ποιά;

- Δεν το συζητώ! Με το παραπάνω! Όταν παντρεύεσε, παντρεύεσε αδερφέ, μαζεύσε, τα μαζεύεις ολα...

«Αν έρθει ο γιος μου, ο Ιερώνυμος και μου πει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, με τίποτα! Βεβαίως να γίνει ιερέας αν θέλει...» 

Ψέλνω στόν γιο μου το «Τη Υπερμάχω», όταν τον νανουρίζω. 

Όταν πάμε στην εκκλησία και βλέπει τον τρούλο, και μου δείχνει επάνω.. Τον Θεο, τον έχω μάθει και του λέω ότι αυτό είναι το σπίτι του Θεού»

Εγω το είχα κρυφό να γίνω παπαδάκι, αν καθόμουν στήν Θήβα, μπορεί και να γινόμουν.

ανέφερε χαρακτηριστικά ο Θανάσης Βισκαδουράκης.

                                                                                 
Γεια σου ωρε Θανάση, μονολόγησα αυθορμήτως.

και μου ήρθαν δυο σκέψεις, που έγραψα μώλις χτές...

Και εμείς είμαστε ''μοντέρνοι'', απο Armani και just cavalli, απο omega Seamaster, και μηχανές bmw GS 1150, και Χ3 δίλιτρα, γνωρίζουμε, και κατέχουμε, αλλά δεν αφήσαμε να μας ''χαλάσουν'', δεν χάσαμε την πίστη μας, δεν ξεχάσαμε τίνος είμαστε, δεν φραγκέψαμε... για μια ψευτο - φιγούρα.

Δεν φάγαμε την φόλα. Δεν πουλήσαμε την ψυχή μας εν τέλει στόν διάβολο για μπιχλιμπίδια.

Πιστεύεις στο Χριστό; Εξομολογείσαι καμιά φορά, κοινωνάς; Μυρίζουν που και που τα ρούχα σου λιβάνι; Έχει άλλη αξία, μέσα στήν καρδιά μας να χτυπά η αιώνεια φωνή των Ελλήνων, εκείνο το νανούρισμα:

Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τά νικητήρια...

(Και ο Θανάσης το ξέρει...)

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Τρελοί δεν είναι παλικαράκι μου, αχ όλοι οι τρελοί...

''Τελικά είναι ένα ζήτημα..'' 
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης 

Μας έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, ότι κάποτε τον επισκέφθηκε στο κελλί του ένας νέος με σοβαρά ψυχικά προβλήματα...

Την πρώτη φορά που τον συνάντησε, όπως μας έλεγε, κάθισε μαζί του επί οκτώ ώρες.
Ούτε τα πόδια του δεν κουνούσε, για να μη νομίσει ότι τον κουράζει...

Τον άκουγε προσεκτικά κι ελάχιστα μιλούσε...

Το παιδί αυτό πρώτη φορά μιλούσε τόσο άνετα στη ζωή του.

Όλοι τον παρατηρούσαν, του έλεγαν ανόητε...
δεν ξέρεις τί λες, πάψε, δεν ξέρεις τί σου γίνεται.

Στράβωνε ο νους του ότι δεν τον αγαπούν οι δικοί του,και ότι τον μισεί ο κόσμος.

Το παιδί πήγαινε κατά καιρούς στον Γέροντα και γινόταν όλο και καλύτερα.

Την τελευταία φορά είχε πάει μαζί του και ο πατέρας του, φέρνοντας κι ένα γράμμα,
από τη μητέρα του. Έγραφε η μητέρα στο γράμμα, έλεγε κι ο πατέρας...

- Πάτερ Παΐσιε, το παιδί μας σάς αγαπάει, σάς εκτιμάει, σάς ακούει.

Να του πείτε, όταν έχουμε εορτή στο σπίτι, να μη βγαίνει, γιατί μας εκθέτει στους καλεσμένους, και να μη πηγαίνει στην εργασία του πατέρα του - ήταν διευθυντής τραπέζης - γιατί τον εκθέτει στους υπαλλήλους του...

Τότε σηκώνεται το παιδί και λέει στον πατέρα του, ενώπιον του πατρός Παϊσίου:

Δεν μπορείς να ταπεινωθείς και να παραδεχθείς ότι έχεις ένα παιδί άρρωστο και αν το υπομείνεις, θάχεις και μισθό στον ουρανό;

Και μας λέει ο Άγιος  Παΐσιος: Πέστε μου ποιός είναι άρρωστος;

Ο νομιζόμενος άρρωστος, η ο νομιζόμενος γνωστικός;

Τελικά είναι ένα ζήτημα: ποιοί είναι πράγματι τρελοί, και ποιοί λογικοί..!

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Η αγιότητα είναι κατορθωτή σήμερα;», εκδ. Τήνος)
Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com
________________________________________

Τρελοί δεν είναι παλικαράκι μου, αχ όλοι οι τρελοί, (και ο Άγιος το ξέρει!)

                                                                               
Στιχουργός: Ηλίας Κατσούλης, το έγραψε για τον Γεώργιο Βιζυηνό.
Μουσική και εκτέλεση: Ορφέας Περίδης

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Η στάση του π. Θεόδωρου Ζήση, επόμενη του Μ. Βασιλείου, και Μ. Αθανασίου έναντι των αιρέσεων.


Υπάρχουν και σήμερα Ορθόδοξοι Επίσκοποι, που δεν λαμβάνουν υπόψην
 τις καθαιρέσεις απο οικουμενιστές Επισκόπους.

Το 358 ο Μέγας Αθανάσιος ήταν ένας «καθηρημένος» και «εκτός Εκκλησίας» Επίσκοπος, τον οποίο δεν αναγνώριζε η Πολιτεία και η «επίσημη Εκκλησία» και δεν είχε εκκλησιαστική κοινωνία τουλάχιστον με τρεις πατριαρχικούς θρόνους και δεκάδες επισκοπικούς, στις οποίες υπήρχαν Αρειανόφρονες Επίσκοποι.

Είχε όμως εκκλησιαστική κοινωνία με καθηρημένους Επισκόπους, και σε ολίγους Επισκόπους που δεν ήταν Αρειόφρονες. 

Το θέμα είναι πολύ μεγάλο, υπάρχουν όλες η πηγές και αναφορές περί αυτού, απο την Ελληνική Πατρολογία του MIGNE, και άλλες ιστορικές πηγές που θα παρουσιάσω εν καιρό πλήρως ως ξεχωριστό θέμα. 

Μικρό παράδειγμα: Ο Μέγας Αθανάσιος κοινωνεί με τον Eπίσκοπο Παυλίνο, αλλά δεν κοινωνεί με τον Επισκοπο Μελέτιο, διότι έχει την εσφαλμένη εντύπωση πως ο Μελέτιος είναι Αρειανόφρονας. Ο Μέγας Βασίλειος θα πείσει τον Μέγα Αθανάσιο, ότι ο Άγιος Μελέτιος είναι Ορθόδοξος, αλλά πρίν προλάβει, να υπάρξει η μεταξύ τούς εκκλησιαστική κοινωνία, ο Μέγας Αθανάσιος θα κοιμηθεί.

Βλέπουμε εδω οτι ακόμη και ένας Άγιος και Μέγας, μπορεί κάποια στιγμή να υποπέσει σε μια εσφαλμένη αίσθηση, για ενα πρόσωπο, αλλά με τις απαραίτητες εξηγήσεις, διορθώνει αμέσως την αρχική του εκτίμηση. Γιαυτό ας μην σκανδαλιζόμαστε απο μικρές αστοχίες σύγχρονων αγωνιστών της Ορθόδοξης πίστης.

῾Ο Οὐρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος ἤδη ὡς Διάκονος, διέκοψε τὸ 361 τὴν κοινωνίαν μὲ τὸν ᾿Επίσκοπο Καισαρείας Διάνιον καὶ κατέφυγε στὴν ἐρημία τοῦ Πόντου, παρὰ τὸ ὅτι ἀγαποῦσε καὶ ἐσέβετο αὐτὸν βαθύτατα, καὶ παρὰ τὸ ὅτι...

ὁ Διάνιος τόν εἶχε βαπτίσει καί χειροτονήσει!

Γιατί ἔπραξε τοῦτο; Διότι ὁ Διάνιος, ἐξ ἀδυναμίας χαρακτῆρος, εἶχε ὑπογράψει τὴν μὴ ὀρθόδοξο ὁμολογία πίστεως τῆς ἡμιαρειανικῆς συνόδου Κωνσταντινουπόλεως [360, ἔξαρχος ὁ «῾Ομοιανὸς» ᾿Ακάκιος Καισαρείας Παλαιστίνης] (PG τ. 32, στλ. 388C-392Α: ᾿Επιστολὴ ΝΑ´ «Βοσπορίῳ ᾿Επισκόπῳ»). 

᾿Αργότερα, ὡς ᾿Επίσκοπος πλέον, ο Μέγας Βασίλειος δὲν ἐδίστασε νὰ διασπάση καὶ τὴν παλαιὰν φιλία του μὲ τὸν ἀρειανόφρονα ἐπίσκοπο Σεβαστείας Εὐστάθιον καὶ νὰ διακόψη κάθε ἐπαφὴ μαζί του· ἐπεξηγῶν τὴν αὐστηρὰν στάσι του, ἔγραφε: 

«Τώρα ὅμως, ἐὰν μήτε μὲ ἐκείνους (τοὺς περὶ τὸν Εὐστάθιον) συμφωνοῦμε, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁμόφρονάς των ἀποφεύγουμε, δικαίως θὰ τύχωμε ἀσφαλῶς συγγνώμης, «μηδὲν προτιμότερον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀσφαλείας τιθέμενοι» (PG τ. 32, στλ. 925BC: ᾿Επιστολὴ ΣΜΕ´ «Θεοφίλῳ ᾿Επισκόπῳ»).

Ο Άγιος Πατέρας της Εκκλησίας, έκοβε φιλίες και σχέσεις με Αρειόρφονες, αλλά κοινωνούσε με τον Μέγα Αθανάσιο, με τον Άγιο Γρηγόριο Θεολόγο που είχε κάνει διακοπή κοινωνίας, και με όσους δεν ασπάζονταν τα φρονήματα του Αρείου...

Στήν σύγχρονη εποχή της αιρέσεως του οικουμενισμού, ο π. Θεόδωρος Ζήσης, βαδίζει ακόλουθος του Μ. Βασιλείου, και Μ. Αθανασίου έναντι των αιρέσεων. Έχοντας πράξει διακοπή μνημοσύνου, δεν κοινωνεί με οικουμενιστές Επισκόπους, αλλά ορθώς κοινωνεί, με όσους αντικουμενιστές Ορθόδοξους Επισκόπους τον προσκαλούν. 

(Η αναφορά μου αυτή, δεν αποτελεί επ ουδενεί, καμία τρόπο τινά ''προσωπική'' στήριξη τύπου προσωπολατρείας του πατρός Θεόδωρου, άλλωστε δεν ανοίκω σε όσους έχουν πράξει διακοπή μνημοσύνου, αλλά η αναφορά και μόνο της αλήθειας, εξ Ορθόδοξης Πατερικής απόψεως.)

Έτσι στην Ουκρανία έγινε συλλείτουργο 40 αντιοικουμενιστών ιερέων, από 3 Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, στο οποίο συμμετείχαν, 

1.) Κληρικοί, οι οποίοι δεν διέκοψαν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη,
2.) Κληρικοί, οι οποίοι διέκοψαν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη, αλλά ο οικείος ιεράρχης τούς ορθώς δεν τούς διώκει, και
3.) Αποτειχισμένοι κληρικοί, οι οποίοι καθαιρέθηκαν από την Εκκλησία της Ρουμανίας.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

1.) Ότι η καθαίρεση των εν λόγω Αποτειχισμένων κληρικών πήγε στον κάλαθο των αχρήστων και θα παραμείνει εκεί. 

2.) Το δεύτερο σημείο είναι η ξεκάθαρη δήλωση του π. Θεόδωρου Ζήση ότι καμία καθαίρεση των ιερώς εν Ελλάδι Αποτειχισθέντων δεν θα γίνει δεκτή, αλλά θα συνεχίσουν απτόητοι τον αγώνα τους, σε κοινωνία με τον επίσκοπο Λογγίνο -τουλάχιστον- και πιθανόν και με άλλους επίσκοπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Ο επίσκοπος Λογγίνος -και εν καιρό και άλλοι επίσκοποι- θα δεχτούν σε εκκλησιαστική κοινωνία και θα συλλειτουργήσουν με τους καθαιρεθέντες και έτσι θα καταστήσουν άκυρη στην πράξη την καθαίρεσή τους. 

Η τυχόν καθαίρεση των ιερώς Αποτειχισθέντων, στην Εκκλησία της Ελλάδος, θα πυροδοτήσει πανορθόδοξες εξελίξεις και θα διαμορφώσει ισχυρό αντιοικουμενιστικό στρατόπεδο. 

Ολα αυτά αποτελούν ενα δυνατό μήνυμα πρός:

1.) Οικουμενιστές, οι οποίοι αφελώς νομίζουν ότι με την καθαίρεση των ιερώς Αποτειχισθέντων θα απαλλαγούν από την ενοχλητική -γι’ αυτούς- παρουσία τους.

2.) Aντιοικουμενιστές αδελφούς, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ακόμη όλες τις λεπτομέριες τέτιων σοβαρών και δύσκολων περιστάσεων, και όλους τούς τρόπους που εργάστηκαν οι Άγιοι Πατέρες διαχρονικά έναντι των αιρετικών. 

3.) Την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία θα διαπιστώσει ότι θα δημιουργηθεί πανορθόδοξο αντιοικουμενιστικό μέτωπο, που θα έχει άμεση ή εμμεση εκκλησιαστική κοινωνία με όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Στο βίντεο, ο π. Θεόδωρος, προανήγγειλε, επίσης, την διοργάνωση Συνεδρίου για την διακοπή μνημοσύνου-αποτείχιση, που θα πραγματοποιηθεί μετά το Πάσχα, στο οποίο θα συμμετάσχουν:

1.) Αγιορείτες κληρικοί, 
2.) Αποτειχισθέντες της Εκκλησίας της Ελλάδος, και, 
3.) Αντιοικουμενιστές, οι οποίοι συνευδοκούν μεν με την διακοπή μνημοσύνου-αποτείχιση, αλλά οι ίδιοι δεν το έχουν πράξει, (άλλωστε δεν εβρίσκονται και όλοι σε οικουμενιστές Επισκόπους, αλλά και σε Αντί-οικουμενιστές.) 

Στόχος του Συνεδρίου θα είναι: 1.) Η θεολογική εμβάθυνση στο θεσμό της διακοπής μνημοσύνου- αποτείχισης, 2.) Η σφυρηλάτηση αρραγούς μετώπου μεταξύ των αποτειχισθέντων -ή τουλάχιστον των πλείστων από αυτούς-, επειδή τώρα δέχονται τον δίκαιο ψόγο ότι είναι κομματιασμένοι σε πολλές ομάδες και δεν έχουν ενιαία φωνή και καθολικά αποδεκτή γραμμή.

Πρός ανάδειξη της αλήθειας και Ορθοπραξίας, να υπενθυμίσω πως διακοπή μνημοσύνου και κοινωνίας, έπραξαν σε ανάλογες περιπτώσεις και άλλοι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, αναφέρω ενδεικτικά, Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής...

αλλά και ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός καί ὁ Στέφανος ὁ Νέος καί ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες δέν κοινωνοῦσαν μέ τούς εἰκονομάχους Πατριάρχες καί ἐπισκόπους ἀκόμη καί χωρίς συνοδική ἀπόφαση, ἐρχόμενοι ἀντιμέτωποι μέ τή βλάσφημη καθαίρεση τῶν ἁγίων εἰκόνων. Καί πολλοί κληρικοί μοναχοί καί λαϊκοί τούς ἀκολουθοῦσαν.

Άλλοι δε Άγιοι Πατέρες με διακοπή, άλλοι δε Άγιοι Πατέρες χωρίς διακοπή, μην παραχωρόντας τις Επισκοπικές θέσεις τούς σε αιρετικούς, όλοι μαζί, με διαφορετικούς τρόπους, εργάζονταν για τον κοινό στόχο...

Την επαναφορά της Εκκλησίας στήν Ορθοπραξία, και την παύση των αιρετικών φρονημάτων που πάντοτε ιστορικά εισχωρούσαν μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, διαβάλοντας την ορθή οδο και μέθοδο σωτηρίας της ψυχής...

Για τον ίδιο σκοπό εργάζονται και αρκετοί σύγχρονοι πατέρες, μεγάλα πνευματικά αναστήματα, με εμπειρία Θεού, όπως ο Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος, ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, και άλλοι αξιοσέβαστοι εμφανείς και αφανείς εργάτες της ορθοδοξίας.

Βρισκόμαστε πνευματικώς μακράν απο αυτούς και δεν εννούμε καλώς τι συμβαίνει...

Χρειάζεται φωτισμός θείος καί διάκριση.

Και αν κάποιος επιλέγει μονομερώς ενα τρόπο αντίδρασης έναντι του οικουμενισμού, με μια διάθεση υπερασπίσεως της ''δικής του'' μόνο στάσης ως ''ορθής'', μή γνωρίζοντας εμπειρικώς τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, (νοερά προσευχή κυκλικώς περιστρεφόμενη, ελλάμψεις του Ακτίστου φωτός)...

ίσως φτάνει μια στιγμή συλλογισμού του εξείς

''Kαλά ο Άγιος Παΐσιος έκοψε μνημόσυνο στόν πατριάρχη Αθηναγόρα, ο Άγιος Πορφύριος που δεν έκοψε... δεν ήταν Άγιος; Δεν γνώριζε, δεν ήξερε; ...''

Για να μας απαντήσει ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος, και να μας προειδοποιήσει πως,
''Θέλουν να κάνουν μια θρησκεία..''


Να με συγχωράτε για την πολυλογίαν, και εύχεστε και για με τον αμαρτωλό.
Επεξεργασία-συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία
(Πηγή αποσπασμάτων κειμένου απο trelogiannis.blogspot.gr)

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Πες μου θα με σχωρέση ο Θεός;


Φωτο: Καπετάν Γιώργης Γιαγλής, (καθιστός) ανάμεσα σε συμπολεμιστές Μακεδονομάχους.

Όταν η Εκκλησία και οι πνευματικοί της
 ευλογούν τ’ άρματα των αντρειωμένων.

Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄ άγια της τόκανα... Πες μου ο Θεός θα με σχωρέση;


- Θέλω ν΄ακούσουνε τ΄αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου Πνευματικέ, για ν΄αναθαρρήση και γλυκάνη η ψυχή μου από ελπίδα πως θα δώ πρόσωπο Θεού και Παράδεισο. Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄άγια της τόκανα... 

Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι»... Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου «πετρώνει» την καρδιά, σου «θολώνει το μάτι»...

Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και την υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους και τα όλα ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πες μου ο Θεός θα με σχωρέση;…

- Ο Χριστός σ΄έχει ήδη σχωρεμένο και μάλιστα τώρα, που στα χέρια σου δεν κρατάς πιστόλι, αλλά τούτο το περίστροφο (κομποσχοίνι), που σώζει. Και για τους «άφταιγους» σε σχωρνάει ο Θεός, γιατί βλέπει τα δάκρυα και τον πόνο της καρδιάς σου. 

Όσο για τα άλλα σου… άξιος ο μισθός σου γιατί αν δεν ήσουν σύ, η Μακεδονία μας σήμερα θα ήταν Βουλγαρική κι οι συμπατριώτες μας βασανισμένοι, ξέκληροι, μακριά απ΄τις εκκλησίες στις οποίες βαπτίσθηκαν κι΄απ΄τα σπιτικά τους φευγάτοι. Δεν σκότωνες για να σκοτώνης. Επιδρομείς κυνηγούσες και σχέδια πονηρά ματαίωνες. Θεός σχωρές, άξιος ο μισθός σου…».

Στο εξαιρετικό βιβλίο «Γράμματα και Άρματα στον Άθωνα» του Αγιορείτη Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσόστομου γίνεται αναφορά στον Μακεδονομάχο, λεβέντη καπετάνιο Γ. Γιαγλή. Θεοσεβής και ευλαβέστατος ο ατρόμητος καπετάνιος, εξέφρασε την ύστατη επιθυμία του να καρεί μοναχός στο Άγιο Όρος, πράγμα που έγινε. 

Περιγράφει ο συγγραφέας την τελευταία εξομολόγηση του γέροντα καπετάνιου, μοναχού Γαβριήλ πλέον, στον συνονόματο πνευματικό του παπά-Γαβριήλ. Περίδακρυς και συντετριμμένος από μετάνοια τον παρακαλούσε... 

[Ο διάλογος δεν είναι… λογοτεχνικός. Είναι αληθινός και αυθεντικότατος. Τον απεκάλυψε-χρόνια αργότερα- ο Πνευματικός. Μου μεταφέρθηκε από μέλος της συνοδείας του (π.Μελέτιος)]. 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος, Κιλκίς. ~ Πηγή: proskynitis.blogspot.gr
Φώτο: Αφανείς Αγιορείτες στον Μακεδονικό Αγώνα.

Σχόλιο Π. κοινωνίας: ''Η αρχαία ερμηνεία της λέξεως «σκάνδαλο» που χρησιμοποιείται ιδιαιτέρως στην Αγία Γραφή είναι "παγίδα"... Και σαν τέτοιος ορισμός χρησιμοποιείται στην Ορθόδοξη Θεολογία. Πολλές φορές για να εξάρουμε την προσωπική μας αρετή δηλώνουμε τον αποτροπιασμό μας για αμαρτήματα που ακούμε άλλους να έχουν διαπράξει...'' (Αρχιμ. Παλαμάς Κυριλλίδης)

Ως ασθενείς, αδυνατούμε να κατανοήσουμε το Αγιοπνευματικό βάθος πράξεων Θεούμενων Πατέρων και Αγίων της Εκκλησίας, πχ. την διακοπή μνημοσύνου του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ή τα χαστούκια του Αγίου γέροντα Παϊσίου, (παιδαγωγία), θεωρώντας πως ''γνωρίζουμαι'' καλύτερα, ή έχουμε πιο πολύ αγάπη απο εκείνους που έφτασαν στήν τέλεια Αγάπη, την ένωση με Τον Θεο...

Κατά πόσο να εννοήσουμε την προαίρεση σε ενα φόνο...

Ως ασθενείς, δίχως φωτισμό, νοερά προσευχή, απουσία διακρίσεως των τελείων, της Πεντηκοστής, εν μέσω πλήρης άγνοιας του ιδίου μας του εαυτού, εύκολα σκανδαλιζόμαστε και καταδικάζουμε κάθε διαφορετική αμαρτία... απο αυτές που εμείς πράτουμε. 

Το Μέτρο της αγάπης είναι η συγχώρεση, το να σκεπάζεις το ''σκάνδαλο''.

Είπε επίσκοπος ''θα'' αμαρτήσει; Είμαι ορθόδοξος; Τότε γνωρίζω πως περί αμαρτιών Άλλος ο Κριτής.

Ακόμη και αν γινόταν πράγματι φονιάς ε; 

Δεν αρπάζω την κρίση απο τον Κύριο, δεν γίνομαι Θεός στήν θέση του Θεού.

Και αυτό είναι μια πολύ λεπτή ισορροπία...

Και το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ...

Ταυτόχρονα δοξάζουμε με πολύ ευκολία φονιάδες ψυχών, αιρετικούς, που οδηγούν οχι απλώς στόν πρόσκαιρο φόνο του σώματος, (διότι τα σώματα θα αναστηθούν), αλλά στόν αιώνειο θάνατο της ψυχής, και τούς ονομάζουμε ''Παναγιώτατους'', και αδελφές εκκλησίες.

Ως ασθενείς δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το μέγεθος της διαφοράς, των δυο περιπτώσεων...

«Τό, Μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως»
 ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Συγχώρα μας Χριστέ μου, και φώτισόν μας Κύριε, 
το σκότος της ψυχής μας.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Και οι προφητείες αλλάζουν... (τι ωρα είναι;) ~ π. Διονύσιος Ταμπάκης


ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ 
π. Διονύσιος Ταμπάκης

Ακόμη και οι προφητείες μπορούν ανα πάσα στιγμή να αλλάξουν.

Έχουν και αυτές την σχετικότητά τους όπως το σύμπαν. Βασικός και μόνος παράγοντας για την εκπλήρωση ή μη μίας προφητείας, είναι η μετάνοια ενός ανθρώπου ή ενός λαού. 

Ακόμη και ο ίδιος ο Θεός ακύρωσε την προφητεία Του για την Νινευί. 

Και ενώ προεφήτευσε πως σε τρεις ημέρες θα την κάψει, κατόπιν, διαπιστώνοντας παλλαϊκή ειλικρινή μετάνοια (ακόμη και τα ζώα νήστευσαν), απέρριψε την προφητεία Του και η Νινευί σώθηκε. (Ιων.δ΄10-11) 

Βέβαια δεν αναφερόμαστε, ούτε καν, στην σύγχρονη αναπτυσσόμενη Προφητο-βιομηχανία κάποιων "ευ-βλαβών" ή πανούργων επιτηδείων,  που αναμιγνύουν μέσα στις προφητείες του Αγίου Παϊσίου, του Αγίου Κοσμά ή και άλλων Αγίων...

τα δικά τους λαθύρια και ύποπτα στοιχεία για την εφαρμογή των γεωπολιτικών συμφερόντων τους, προκειμένου να καθησυχάζουν και να παραμυθιάζουν τον Ελληνικό λαό. 

Ήδη η αξίνη των Τούρκων πρὸς«τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.». (Ματθ. 3,10) 

Θα δείξουμε λοιπόν μετάνοια ή επειδή θα μας περάσει ο Θεός για όμορφους,  αμετανόητους θα συνεχίζει να μας δοξάζει ανά τους αιώνες ; 

ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ 
(π. Διονύσιος Ταμπάκης)
___________________________________________

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Όταν ο Θεός προλέγει, πρέπει και ο άνθρωπος να προσέχει. 

Διότι, αν ο άνθρωπος αμελήσει και αλλάξει, και ο Θεός θα αλλάξει...

Η έκβαση αυτού που προλέγει ο Θεός, εξαρτάται και από τον άνθρωπο.

(Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση)

Ωρα για μετάνοια...


Πηγή: trelogiannis.blogspot.gr

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Λαϊκοί και Κληρικοί στην αρχαία Εκκλησία. Πώς ασθενείς πήραν τη θέση τών γιατρών. ~ π. Ι. Ρωμανίδη

Λαϊκοί και Κληρικοί στην αρχαία Εκκλησία.
Πώς ασθενείς πήραν τη θέση τών γιατρών.

π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Οι πιστοί, με τα Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και με τον αγώνα τους να εφαρμόσουν τις εντολές του Θεού, είχαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, τουλάχιστον την νοερά καρδιακή προσευχή, ανήκαν στο «βασίλειον ιεράτευμα». 

Ο Απόστολος Παύλος στην απαρίθμηση των χαρισμάτων, που είδαμε στο χωρίο που παρατέθηκε πιο πάνω, ως τελευταίο θέτει το χάρισμα των γλωσσών, «γένη γλωσσών» που είναι η νοερά προσευχή. 

Και από άλλες επιστολές των Αποστόλων φαίνεται ότι όλα τα μέλη της Εκκλησίας είχαν νοερά προσευχή, η οποία είναι ένδειξη ότι ο άνθρωπος είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και ότι αγαπά τον Θεό. 

Έτσι, όλοι οι πιστοί, και οι γυναίκες, είχαν την πνευματική Ιερωσύνη, το «βασίλειον ιεράτευμα», ήταν φωτισμένοι, εκτός και αν κανείς περιέπιπτε στην αμαρτία, οπότε έχανε την προσευχή και συγκαταριθμείτο μεταξύ των Κατηχουμένων, ως μετανοών. 

Πάντως, οι πιστοί δεν ήταν αυτοί που δεν είχαν κάποιο χάρισμα, αλλά όσοι είχαν τουλάχιστον νοερά προσευχή. 

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται σε ανθρώπους που προσεύχονταν νοερά «προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι και τω νοΐ» αλλά και σε ιδιώτες, που δεν έχουν αυτήν την νοερά προσευχή. «Επεί εάν ευλογήσης τω πνεύματι, ο αναπληρών τον τόπον τον ιδιώτου πώς ερεί το αμήν επί τη ση ευχαριστία;» (Α΄ Κορινθίους ιδ', 15-16). 

Και πιο κάτω γράφει: «εάν ουν συνέλθη η Εκκλησία όλη επί το αυτό και πάντες γλώσσαις λαλώσιν, εισέλθωσι δε ιδιώται η άπιστοι, ουκ ερούσιν ότι μαίνεσθε;» (Α΄ Κορινθίους ιδ', 23).

Είναι προφανές ότι στην πρώτη Εκκλησία, κατά την περιγραφή του Αποστόλου Παύλου, υπήρχαν οι χαρισματούχοι, με μια ιεράρχηση χαρισμάτων, και οι ιδιώτες-λαϊκοί. 

Εκτός δε της Εκκλησίας ήταν οι άπιστοι. 

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, όμως, βλέπουμε μια περίεργη εξέλιξη μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας, κατά την οποία το βασίλειον ιεράτευμα της Εκκλησίας δεν παρέμεινε ποιοτικά εκείνο που ήταν αρχικά. 

Αρχικά, δηλαδή στην εποχή των πρώτων Χριστιανών, έχουμε τους λαϊκούς και τους Κληρικούς. 

Ο Απόστολος Παύλος τους λαϊκούς ονομάζει ιδιώτες και οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι εκείνοι που ερμηνεύουν τους "ιδιώτες" του Αποστόλου Παύλου ως λαϊκούς. 

Λαϊκός είναι εκείνος ο οποίος έχει βαπτισθεί, άλλα δεν έχει ακόμη κληθεί άνωθεν, ώστε να γίνει βασίλειον ιεράτευμα, δηλαδή Κληρικός. 

Ως Κληρικός εθεωρείτο ο θεόκλητος, εκείνος δηλαδή που έχει δεχθεί μέσα στην καρδιά του την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, και που το Πνεύμα είχε αρχίσει να προσεύχεται μέσα του. Εκείνος δηλαδή που είχε γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος και γι' αυτό μέλος του Σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας. 

Αυτό σημαίνει ότι στην αρχαία Αποστολική Εκκλησία όλοι οι πιστοί ήταν χαρισματούχοι, ανήκαν στο «βασίλειον ιεράτευμα», είχαν την πνευματική Ιερωσύνη, διότι είχαν όλοι, τουλάχιστον, την νοερά προσευχή, που είναι μια πνευματική ιερουργία. (περί πνευματικής Ιερωσύνης δείτε εδω)


Από αυτούς τους πιστούς εξέλεγαν μερικούς για να τους καταστήσουν Διακόνους, Πρεσβυτέρους και Επισκόπους και να έχουν το ειδικό χάρισμα της Ιερωσύνης, με το οποίο θα τελούν τα Μυστήρια και θα κατευθύνουν πνευματικά τα μέλη της Εκκλησίας. 

Προκειμένου οι Απόστολοι να εκλέξουν τους πρώτους Διακόνους και να τους χειροτονήσουν, είπαν στους πιστούς: «επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επί της χρείας τούτης» (Πράξεις στ', 3). 

Ο δε Πρωτομάρτυς Στέφανος ήταν «άνδρας πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου» (Πράξεις στ', 5). 

Για να εκλεγούν κάποιοι να γίνουν Διάκονοι, έπρεπε να έχουν Άγιον Πνεύμα. Το να έχουν το Άγιον Πνεύμα σημαίνει ότι είχαν νοερά προσευχή, που είναι σαφεστάτη απόδειξη παρουσίας και ενεργείας του Αγίου Πνεύματος και αυτό ήταν γνωστό στα μέλη της Εκκλησίας και τους αναγνώριζαν, προφανώς, και από το χάρισμα που και αυτοί οι ίδιοι είχαν. 

Οι Κληρικοί στην αρχαία Εκκλησία, όπως συγκροτήθηκαν σε βαθμούς της Ιερωσύνης -Διάκονοι, Πρεσβύτεροι και Επίσκοποι- είχαν πνευματικό χάρισμα και, έτσι, τελούσαν τα Μυστήρια, αλλά συγχρόνως καθοδηγούσαν τους πιστούς για να μεθέξουν της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού, ώστε με αυτές τις προϋποθέσεις να μετέχουν αξίως των Μυστηρίων. 

Αυτό συνιστά την θεραπεία των Χριστιανών. Οι βαθμοί της Ιερωσύνης αντιστοιχούσαν με τους βαθμούς της πνευματικής ζωής. 

Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μας το λέει καθαρά, ότι ο Διάκονος αντιστοιχεί με το στάδιο της καθάρσεως, ο Πρεσβύτερος με το στάδιο του φωτισμού και ο Επίσκοπος με το στάδιο της Θεώσεως. 

Αυτό φαίνεται και από την πράξη της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία για να γίνει κανείς Κληρικός δεν έπρεπε να είναι νεοφώτιστος.

Αυτό το συναντάμε και στην εντολή που δίνει ο Απόστολος Παύλος στον Επίσκοπο Τιμόθεο: «δει τον τον επίσκοπον… μη νεόφυτον, ίνα μη τυφωθείς εις κρίμα εμπέση του διαβόλου» (Α΄ Τιμ. γ', 2 και 6). 

Και χειροτονούμε τον άνθρωπο, όταν φθάσει στην φώτιση. Τότε τον χειροτονούμε. Η χειροτονία δεν τον κάνει φωτισμένο. Επειδή είναι φωτισμένος, τον χειροτονούμε. 

Έχουμε Πανεπιστήμιο, έχουμε Λύκειο και έχουμε το Δημοτικό Σχολείο. 

Για να γίνει κανείς Επίσκοπος ή Κληρικός στην αρχαία Εκκλησία έπρεπε να είναι όχι μόνο νεοφώτιστος, γι' αυτό και υπάρχει κανόνας που απαγορεύει σε νεοφώτιστο να χειροτονηθεί. 

Γιατί άπαγορεύει σε νεοφώτιστο να χειροτονηθεί; 

Διότι ο νεοφώτιστος δεν είχε φθάσει ακόμα στην αέναη μνήμη του Θεού, είχε μόλις περάσει το στάδιο της καθάρσεως και ως νεοφώτιστος εμάνθανε τα του σταδίου του φωτισμού και μετά, μαζί με την αέναη μνήμη Θεού, εθεωρείτο ότι μπήκε στο στάδιο της θεωρίας. 

Αυτό το στάδιο της θεωρίας, που είναι το πρώτο βήμα, είναι το ανώτερο βήμα του φωτισμού και το πρώτο βήμα προς την θέωση. 

Από αυτήν την κατάσταση εκλέγονταν οι Επίσκοποι και γι' αυτό δεν γίνονταν οι νεοφώτιστοι Επίσκοποι, αλλά οι φωτισμένοι. 

Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης.Αυτός ο φωτισμένος δεν σημαίνει απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών ή τών Ακαδημιών της Ρωσίας, αλλά σημαίνει έναν άνθρωπο ο οποίος είχε φώτιση, αέναη μνήμη Θεού, νοερά προσευχή κλπ., είχε κατ' ουσίαν καθαρισθεί. 

Με την πάροδο, όμως, του χρόνου εκκοσμικεύεται η Εκκλησία. 

Κατ' αρχάς, Κληρικοί χειροτονούνται όσοι από τους πιστούς είχαν προσευχή, αργότερα όμως χειροτονούνται άνθρωποι που είχαν μια καλή εξωτερική διαγωγή...

αλλά επειδή δεν είχαν κάποιο χάρισμα, δεν ήξεραν να θεραπεύουν τους ανθρώπους, συνέχιζαν όμως να τελούν τα Μυστήρια. 

Ο Κλήρος είναι μια ομάδα από ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται τουλάχιστον στην κατάσταση του φωτισμού, κατά την διδασκαλία των Πατέρων.

Εάν δεν βρίσκεται στην κατάσταση του φωτισμού, τότε οι αδυναμίες του Κλήρου πρέπει να αναπληρωθούν. 

Δια μέσου των αιώνων, όταν έπεσε ο Κλήρος γενικά από την κατάσταση του φωτισμού, έγινε μια γενική πτώση, όχι μόνον του ιερατικού Κλήρου, δηλαδή των Ιερέων, των παπάδων δηλαδή και των διακόνων κλπ. 

Η πτώση ήτανε τόσο γενική, που συμπεριλαμβάνονται και οι Επίσκοποι στην πτώση αυτή. Και οι Επίσκοποι έπεσαν από την κατάσταση αυτή του φωτισμού, και δεν είχαν ούτε καν περάσει από την κατάσταση της καθάρσεως. 

Αυτά αν κανείς τα έχει υπ’ όψη του και αρχίζει και μελετάη τους Κληρικούς της αρχαίας Εκκλησίας, μεταξύ των Χριστιανών, όσοι περνούσαν και έφθαναν στον φωτισμό, στην θεωρία, ήσαν από μόνοι τους διδάσκαλοι, επειδή έφθαναν σε μια πνευματική κατάσταση. 

Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε το παράδοξο φαινόμενο ότι ενορίες της αρχαίας Εκκλησίας είχαν πολλούς Ιερείς. 

Η Αγία Σοφία στην εποχή του Ηρακλείου είχε ογδόντα Πρεσβυτέρους και εκατόν πενήντα Διακόνους και αυτοί οι αριθμοί είναι μετά την ελάττωση. 

Υπήρχαν πολύ περισσότεροι και ο αριθμός ελαττώθηκε. Ξέρουμε μόνο τον αριθμό μετά την ελάττωση, όχι πρώτα. 

Η χειροτονία ήταν μία πράξη της Εκκλησίας με την οποία η Εκκλησία πιστοποιούσε ότι αυτός κάνει για Πρεσβύτερος, επειδή είχε φθάσει κάπου και γι' αυτό κάνει και για Πνευματικός Πατέρας. Αν όμως δεν έφθανε, δεν κάνει για Πνευματικός Πατέρας, οπότε δεν μπορεί να φθάσει σε χειροτονία Πρεσβυτέρου, χειροτονία Επισκόπου. 

Αυτό σημαίνει ότι, στην αρχαία Εκκλησία, η ενορία απετελείτο από φωτισμένους, όχι γιατί απέκτησαν λογικές γνώσεις, διότι ο πιο φωτισμένος από αυτής της απόψεως είναι ο διάβολος, είναι ο καλύτερος θεολόγος από αυτούς που δεν είναι στον Παράδεισο. 

Αυτοί που φθάνουν στην θέωση, στην Καινή Διαθήκη λέγονται Απόστολοι και Προφήτες. 

Από αυτούς εξελέγοντο οι Επίσκοποι, από τους θεουμένους, δηλαδή, από τους Προφήτες ήταν οι Επίσκοποι και οι Πρεσβύτεροι. 

Μετά υπήρχαν και δάσκαλοι και όλοι οι άλλοι, δηλαδή, στην Εκκλησία. Επικεφαλείς της κάθε ενορίας είναι οι Προφήτες. 

Αυτοί είναι οι γιατροί του νοσοκομείου, δηλαδή. Μεταξύ των γιατρών του νοσοκομείου υπάρχει και ένας διευθυντής γιατρός. Μετά από τους γιατρούς είναι οι νοσοκόμες και όλοι οι άλλοι, δηλαδή, που αποτελούν ένα νοσοκομείο. 

Εκείνο που έγινε στην Εκκλησία είναι το εξής: ότι, ψήφο για να βγάλουν δεσποτάδες, ας πούμε, είχαν οι Προφήτες, διότι αυτοί διοικούσαν την Εκκλησία και δεν ήταν Προφήτες επειδή εξελέγονται Προφήτες από τον λαό, ήταν θεόκλητοι, γι' αυτό έχουμε τους θεοκλήτους. 

Οπότε, οι Πατέρες της Εκκλησίας λέγουν ότι πρέπει κανείς, για να γίνει Κληρικός, να είναι θεόκλητος. Τώρα, θεόκλητος σημαίνει ότι το ίδιο το Πνεύμα το Άγιον ήλθε και κατώκησε μέσα στον άνθρωπο και προσεύχεται. 

Γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέει: "ους μεν έθετο ο Θεός εν τη Εκκλησία πρώτον Αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους" (Α' Κορινθίους ιβ', 28) κλπ. 

Αυτοί τώρα αποτελούν το ιατρείον, τους γιατρούς δηλαδή, οι οποίοι μεταξύ τους εκλέγουν και έναν διευθυντή του νοσοκομείου που λέγεται Επίσκοπος, δηλαδή, και αυτοί διοικούν την Εκκλησία. 

Η Εκκλησία εθεωρείτο ως πνευματικό νοσοκομείο και οι Κληρικοί ως πνευματικοί ιατροί που θεράπευαν τις πνευματικές ασθένειες των ανθρώπων. 

Ο Κλήρος δηλαδή της Εκκλησίας είναι το ιατρείο, δηλαδή οι γιατροί του νοσοκομείου. Και μετά από αυτούς είναι εκείνοι που είναι στον φωτισμό, και αυτοί που είναι στον φωτισμό είναι οι νοσοκόμοι του νοσοκομείου και μετά από τους νοσοκόμους έχουμε αυτούς που είναι προς κάθαρση, που είναι οι άρρωστοι του νοσοκομείου. 

Βέβαια, δεν είναι ακριβής η παρομοίωση, είναι περίπου. 

Με την πάροδο του χρόνου, σιγά-σιγά εξαφανίζονται από κάποιο νοσοκομείο ο θεούμενος, ο γιατρός και οι γιατροί, αλλά μπαίνουν οι φωτισμένοι στην θέση τους, δηλαδή, και σιγά-σιγά εξαφανίζονται και αυτοί και μπαίνουν στην θέση τους οι άρρωστοι. 

Τώρα, το νοσοκομείο το διευθύνουν οι άρρωστοι. 

Γι' αυτό και ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέει ότι σήμερα γίνονται Επίσκοποι εκείνοι οι οποίοι στην εποχή του Αποστόλου Παύλου λέγανε το "αμήν", ως ιδιώτες, οι λαϊκοί δηλαδή.

Διότι εκείνος που λέει το "αμήν" στο 14° και 13° κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής, εκεί που λέμε το "αμήν" στην Εκκλησία, οι ιδιώτες αυτοί κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, αυτοί οι ιδιώτες είναι οι λαϊκοί. 

Και τώρα εκείνοι που λέγανε απλώς το "αμήν", τώρα αυτοί, λέει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, είναι Επίσκοποι της Εκκλησίας, δηλαδή ούτε θέωση έχουν ούτε φωτισμό.

Έχουν γίνει Επίσκοποι της Εκκλησίας. (...)

Ερώτηση φοιτητού: Και ούτε ξέρουν γι' αυτά; 

Απάντηση: Ούτε ξέρουν. Και αν τα πεις, μπορεί να σου πουν είσαι αιρετικός κιόλας.

Ευτυχώς που η Εκκλησία τον αναγνώρισε ως Άγιο της Εκκλησίας, και άμα πούμε κάτι που λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, δεν κινδυνεύουμε να καταδικασθούμε ως αιρετικοί.(!)

Λαϊκοί και Κληρικοί στην αρχαία Εκκλησία.
Πώς ασθενείς πήραν τη θέση τών γιατρών.

π. Ιωάννης Ρωμανίδης Πηγή:"Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσειςτού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄. Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου.

_________________________________________________________

Σχόλια Π. κοινωνίας: ''Στήν εποχή μας, μας χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά η διδασκαλία τριών Πατέρων. Του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, και του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου...'' ~ Όσιος γέρ. Σωφρόνιος του Έσσεξ

''Άνθρωπε να εκλάβεις τον παππά αυτόν, τον ανίκανο, τον ανακόλουθο, σαν έναν λεπρό, που όμως μοιράζει χρυσές λίρες. Εσύ πάρε τις χρυσές λίρες, και άφησε τη λέπρα σε αυτόν...'' ~ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, (για τους ανάξιους κληρικούς.)

''Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας... Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο, που θα δει και θα ακούσει, τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου.'' ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...